سه شنبه نوزدهم آذر 1387

با پوزش از تک تک کلاغ های دنیا...

این شعر را  

به همه ی آن هایی که به این وبلاگ و آن وبلاگ می روند و فحش می نویسند، بد و بیراه می گویند، تهمت می زنند و جرات نمی کنند نشانی یا حتی اسم واقعی شان را بگذارند تا مبادا رد پایی از آن ها بماند،

به همه ی آن هایی که از دیگران دل خوشی ندارند، اما باز هم  دست از سرشان بر نمی دارند،

به همه ی آن هایی که وقتی با طرز فکر کسی مخالف هستند، دوست دارند نوشته هایش را – و اگر دستشان رسید، خودش را- نابود کنند،

... و سرانجام، به همه ی زباله سازان مجازی، که آشغال هایشان را یواشکی و نصفه شب، جلو درِ خانه ی یکی دیگر می گذارند و در می روند، تقدیم می کنم:

 

ای آن که نظر داده ای و نامت نیست!

این صفحه برای عرض اندامت نیست.

هی مثل کلاغ، هر قدم فضله نریز

وبلاگ من است، سفره ی شامت نیست!

 

نوشته شده توسط شادی بیضایی در 15:0 | | لینک به این مطلب