شنبه یکم مهر 1385

چراغِ قرمز

 

 

دوباره پشت اين چراغِ قرمزم

دوباره بوقِ اعتراض،

دوباره دود و انتظار.

همه به فكر رفتن‌اند،

به فكر لحظه‌ي فرار،

و صفرِ ثانيه‌شمار...

 

فقط منم!

- منِ‌هميشه بي‌خيال-

كه بين‌شان نشسته‌ام،

دوباره چشم بسته‌ام،

و فكر مي‌كنم

چه خوب بود اگر

به جاي اين چراغ،

تو سبز مي‌شدي!

 

 

 

نوشته شده توسط شادی بیضایی در 0:16 | | لینک به این مطلب